Week van Lezen en Schrijven

Wij doen mee! 6-12 september 2021

Terug

In Nederland hebben 2,5 miljoen volwassenen moeite met lezen, schrijven of rekenen. Daardoor hebben ze ook vaak moeite met een computer of een smartphone. Dat heeft veel gevolgen. Een baan vinden, gezond leven en grip hebben op je geldzaken is dan lastiger. Daarom organiseren we van 6-12 september de Week van Lezen en Schrijven, waarbij we iedereen oproepen om in actie te komen. Zodat meer mensen de kans krijgen om te leren lezen en schrijven. Dat is belangrijk, want onze samenleving wordt sterker als iedereen kan meedoen. 

Doe jij ook mee?

Prijsvraag

Doe mee aan de prijsvraag en win een leuke prijs! Vind de woorden in deze woordzoeker en maak met de overgebleven letters een zin. Lever de oplossing uiterlijk maandag 13 september in bij je lokale bibliotheek. Of mail de oplossing naar oplossingen@bibliotheekrivierenland.nl. Vermeld daarbij je naam, telefoonnummer en woonplaats.  

UPDATE 5 Oktober 2021:

Tijdens de week van Lezen en Schrijven afgelopen september kon je meedoen aan deze prijsvraag. De oplossing is bekend. Veel mensen hebben hieraan meegedaan!

De juiste oplossing van deze prijsvraag is:

"Durf de stap te zetten!"

Veel mensen hebben de oplossing ingeleverd of via de mail ingezonden, de prijswinnaars hebben bericht gehad en inmiddels hun prijs ontvangen.Per gemeente was door Bibliotheek Rivierenland een waardebon van €25,00 ter beschikking gesteld.

Activiteiten bij jou in de buurt

Ik vond leren vroeger lastig. Ik leerde langzaam. Ik woonde in een klein dorp in de Betuwe. We hadden een grote klas, want er zaten drie klassen bij elkaar. Ik werd snel afgeleid. Dus de juf zette mij vaak apart. Maar er was weinig tijd voor extra hulp zoals de kinderen die nu krijgen. Ik ben twee keer blijven zitten. Ook na de basisschool heb ik niet veel kunnen leren. Ik ging zo snel mogelijk helpen in de boomgaard van mijn ouders. Mijn moeder hielp ik ook vaak. Als oudste van zeven kinderen is er genoeg wat je kunt doen. Ik trouwde.

Mijn man heeft ook altijd in het fruit gezeten. We kregen drie kinderen en waren best gelukkig. Maar de kinderen werden groot en gingen het huis uit. Toen kreeg mijn man een beroerte. Het was een verschrikkelijke tijd. Hij was er erg aan toe. Opeens stond ik er alleen voor. Hij had altijd de brieven en rekeningen gedaan. Ik had nooit meegekeken, want ik kon heel slecht lezen. En schrijven al helemaal niet. Onze kinderen hielpen me wel, maar zij hadden inmiddels eigen gezinnen en werk. 

Het werd me allemaal te veel. Via de dokter heb ik toen hulp gekregen van het welzijnswerk. En van iemand die me hielp met onze administratie. Het was een heel aardige man die me hielp. Op een dag zei hij voorzichtig tegen mij: 'Maar je kunt niet zo goed lezen, hè?'. 

Ik schrok toen hij dat zei, want ik had me er altijd voor geschaamd en het zoveel mogelijk verborgen gehouden. Hij heeft me toen uitgelegd en verteld dat er veel meer mensen niet goed kunnen lezen en schrijven. Dat ik daar niks aan kon doen en me er zeker niet voor hoefde te schamen. En dat ik er ook mee geholpen kon worden. Toen schrok ik weer, want ik zag weer een grote klas voor me en een strenge juf. Maar hij lachte en vertelde dat dat tegenwoordig heel anders was. Dat je les kan krijgen een-op-een of in een heel klein groepje.

Ik ben het gaan doen. Bij het Digi-Taalhuis in de buurt. En het klopte. De juf was een heel gewone, aardige vrouw. En er hielp ook een vrijwilligster. Het was eigenlijk heel erg gezellig. We zitten in een groepje van vier. Iedereen vind het lastig. Maar omdat we samen oefenen, heel anders dan vroeger, worden we wat losser. En ik lees al wat sneller nu en begin het zelfs leuk te vinden! Een ster zal ik nooit worden. Maar ik ben minder gespannen als ik een brief oppak en heb geleerd te kijken naar wat ik wél snap. En ik kan al veel meer woorden lezen en begrijpen dan hiervoor. Ik ben eigenlijk best trots op mezelf!

— Het verhaal van Betty


  • www.bibliotheekrivierenland.nl/weekvanlezenenschrijven